ဂျပန်စာ လေ့လာကြသူတွေ အများစု ဘာကြောင့် လမ်းခုလတ်မှာ လက်လျှော့ကြရသလဲ။ (အဲ့ဒီလို မဖြစ်ရအောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ)

မင်္ဂလာပါ ဂျပန်စာလေ့လာနေတဲ့ ညီငယ်၊ ညီမငယ်၊ မောင်နှမအားလုံးပါ။

ဒီနေ့တော့ ဂျပန်စာလေ့လာသူတိုင်း ကြုံဖူးကြတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုအကြောင်း ပြောပြချင်ပါတယ်။

“ငါ ဂျပန်စာကို အင်မတန်ဇွဲနဲ့ စလေ့လာခဲ့တာ။ Hiragana တောင် ကျက်ပြီးသား။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ စာအုပ်ဖွင့်ဖို့တောင် ပျင်းလာပြီ။ ဘာလို့လဲ”

ဒီစကားဟာ ဂျပန်စာသင်တန်းတွေမှာ၊ ဆွေးနွေးခန်းတွေမှာ မကြာခဏ ကြားရတဲ့ စကားပါ။ တကယ်တော့ ဂျပန်စာ စလေ့လာသူ ၁၀ ယောက်မှာ ၆-၇ ယောက်လောက်ဟာ ပထမ ၃ လ ဒါမှမဟုတ် ၆ လအတွင်းမှာ လက်လျှော့သွားတတ်ကြပါတယ်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒီလိုမဖြစ်အောင် ဘယ်လိုနေထိုင်ပြီး လေ့လာရမလဲ ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းကို အက်မင်တို့ အကြံပြုပေးလိုက်ပါတယ်။

အပိုင်း (၁) – ဘာကြောင့် ကျဆုံးကြရတာလဲ။

ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဂျပန်စာ သင်ယူခဲ့ဖူးသူတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ပြီးတော့ ဂျပန်စာသင်တန်းတွေမှာ တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေအရ အဓိက အကြောင်းရင်း (၅) ချက်ကို တွေ့ရပါတယ်။

၁။ Hiragana ကျက်ပြီးတဲ့နောက် “အရှိန်ပျက်” သွားတာ

ပထမတစ်ပတ်၊ နှစ်ပတ်လောက်ဆို Hiragana ကျက်ရတာ စိတ်ဝင်စားစရာ၊ စိန်ခေါ်မှုလို့ခံစားရတယ်။ ဒါပေမယ့် Hiragana ကျက်ပြီးသွားတဲ့အခါ “အင်း… ဒီလောက်ပဲလား” ဆိုပြီး အရှိန်ပျက်သွားတတ်ကြတယ်။ နောက်တစ်ဆင့်တက်ဖို့ လမ်းကြောင်းမရှိတော့ဘူးလို့ ထင်မိတယ်။

၂။ Kanji (ကန်ဂျိ) တွေကို မျက်နှာလွှဲမိတာ

Hiragana ကျက်ပြီးရင် ပထမဆုံးတွေ့ရမယ့် အတားအဆီးက Kanji ပါ။ အင်း… ဒီဟာက မြန်မာလိုလည်း မဟုတ်၊ အင်္ဂလိပ်လိုလည်း မဟုတ်တဲ့ ပုံစံတွေ။ “ဒီလောက်များပြားတဲ့ Kanji တွေကို ဘယ်လိုမှတ်ရမလဲ” ဆိုပြီး စိတ်ဓာတ်ကျသွားတတ်တယ်။

၃။ “နားထောင်–ပြော” ပိုင်းကို လျစ်လျူရှုမိတာ

ဂျပန်စာကို စာမေးပွဲအတွက်ပဲ လေ့လာတဲ့သူတွေဟာ grammar နဲ့ reading ကိုပဲ အချိန်ပေးတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ်ဂျပန်လူမျိုးနဲ့ စကားပြောဖို့ကြုံလာရင် နားမလည်ဘူး၊ ပြန်မပြောနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အဖြစ်မျိုး ကြုံရတတ်တယ်။ ဒီလိုအချိန်မှာ “ငါဘာမှမတတ်ဘူး” ဆိုတဲ့ခံစားချက်က လက်လျှော့စေတယ်။

၄။ ပန်းတိုင်က “ဝေးလွန်း” နေတယ်လို့ ထင်မိတာ

အစပိုင်းမှာ “တစ်နှစ်အတွင်း N3 အောင်” လိုမျိုး ပန်းတိုင်တွေ ချမှတ်တတ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာ လေ့လာရင်းနဲ့ ပန်းတိုင်က ဝေးကွာနေတယ်လို့ ခံစားရပြီး စိတ်ဓာတ်ကျတတ်တယ်။

၅။ သင်ယူမှုပုံစံက “တစ်ကိုယ်တော်” ဖြစ်နေတာ

တစ်ယောက်တည်း စာအုပ်စီ၊ video ကြည့်ပြီး လေ့လာရတာ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ငြီးငွေ့လာတတ်တယ်။ အတူတူလေ့လာမယ့် သူငယ်ချင်း၊ ပြောဆိုလေ့ကျင့်မယ့် လူမရှိတဲ့အခါ လမ်းပျောက်သွားတတ်တယ်။

အပိုင်း (၂) – ဒီလိုမဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

အပေါ်က အကြောင်းရင်းတွေကို ကြိုတင်သိထားရင် ကြိုတင်ကာကွယ်လို့ရပါတယ်။ အောက်မှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အသုံးပြုခဲ့တဲ့နည်းလမ်းတွေ၊ သင်တန်းတွေမှာ အောင်မြင်တဲ့ကျောင်းသားတွေဆီက သင်ယူခဲ့ရတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မျှဝေချင်ပါတယ်။

၁။ Hiragana ကျက်ပြီးတာနဲ့ “ချက်ချင်း” နောက်တစ်ဆင့်တက်ပါ

Hiragana ကျက်ပြီးသွားရင် ချက်ချင်း Katakana ကိုဆက်ပါ။ Katakana ကျက်ပြီးရင် အခြေခံစကားပြော (greetings, self-introduction) ကို ချက်ချင်းလေ့ကျင့်ပါ။

ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် “Hiragana ပြီးသွားပြီ၊ နောက်ဘာလုပ်ရမလဲ” ဆိုတဲ့ အချိန်ဟာ အန္တရာယ်အများဆုံးအချိန်ပါ။ ချက်ချင်း ဆက်လုပ်ပါ။

၂။ Kanji ကို “ရန်သူ” မမြင်ပါနဲ့

Kanji ကို ကြောက်စရာ၊ မုန်းစရာ မမြင်ပါနဲ့။ Kanji ဟာ ဂျပန်စာရဲ့ အနှစ်သာရ ဖြစ်ပါတယ်။

• တစ်နေ့ကို Kanji ၃ လုံးနှုန်းနဲ့ လေ့လာပါ။

• Kanji တစ်လုံးစီရဲ့ ပုံပြင် (radical) ကို လေ့လာပါ။

• Stroke order နဲ့ရေးပြီး လက်ရေးလေ့ကျင့်ပါ။

တစ်နေ့ ၃ လုံးဆို တစ်လကို ၉၀ လုံး၊ တစ်နှစ်ကို ၁၀၀၀ ကျော် မှတ်မိသွားမယ်။ ဒါက N3/N2 အတွက် လုံလောက်ပါတယ်။

၃။ နားထောင်မှုနဲ့ စကားပြောကို “အမေ” လိုထားပါ

ဂျပန်စာကို စာမေးပွဲအတွက်ပဲ သင်ယူမယ်ဆိုရင်တောင်၊ နားထောင်မှုနဲ့ စကားပြောကို ထည့်သွင်းလေ့ကျင့်ဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။

• ဂျပန်ကာတွန်း (Anime) ကို ဂျပန်စာတန်းထိုးနဲ့ကြည့်ပါ။

• YouTube မှာ “Japanese listening practice” လို့ရှာပြီး နေ့စဉ်နားထောင်ပါ။

• ကိုယ်တိုင်ပြောဖို့ ကြိုးစားပါ။ မှန်ရှေ့မှာတောင် ပြောကြည့်ပါ။

အသံထွက်ကောင်းလေ၊ ဂျပန်စာကို ပိုချစ်လာလေပါပဲ။

၄။ ပန်းတိုင်ကို “အသေးစိတ်” ချပါ

“N3 အောင်” ဆိုတဲ့ ပန်းတိုင်က ကြီးလွန်းပါတယ်။ ဒီတစ်ခုတည်းကို မျှော်ကြည့်ရင်း လမ်းခုလတ်မှာ ပင်ပန်းလာတတ်တယ်။

အဲဒီအစား:

• ဒီတစ်ပတ် → Hiragana အုပ်စု ၅ လုံးကို ချောချောမွေ့မွေ့ ရေးနိုင်အောင်။

• ဒီတစ်လ → အခြေခံစကားပြော ၂၀ ကို မှတ်မိအောင်။

• ဒီသုံးလ → N5 စာမေးပွဲ ဖြေနိုင်အောင်။

သေးငယ်တဲ့ပန်းတိုင်လေးတွေ ပြီးတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆုချပါ။ ဒါမှ စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ရှိနေမယ်။

၅။ လေ့လာရေးအသိုင်းအဝိုင်း (Community) ထဲဝင်ပါ

တစ်ယောက်တည်း သင်ယူတာက ခွန်အားကုန်စေတယ်။

• Facebook မှာ ဂျပန်စာလေ့လာရေးအုပ်စုတွေ ဝင်ပါ။

• အတူတူ လေ့လာမယ့် သူငယ်ချင်း ၁-၂ ယောက်ရှာပါ။

• ဖြစ်နိုင်ရင် ဂျပန်လူမျိုး သူငယ်ချင်း ဒါမှမဟုတ် ဆရာ/ဆရာမနဲ့ လေ့ကျင့်ပါ။

တစ်ယောက်က သိတာကို တစ်ယောက်က ရှင်းပြတယ်။ အတူတူ ရယ်မောရင်း လေ့လာတယ်။ ဒီလိုလုပ်ရင် လက်လျှော့ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။

အပိုင်း (၃) – ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ကျဆုံးလုနီးက ပြန်တက်လာခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံ

ကျွန်တော်လည်း ဂျပန်စာစလေ့လာတုန်းက တစ်ခါ လက်လျှော့ဖို့ နီးနီးကပ်ကပ်ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။

Hiragana ကျက်ပြီးသွားတော့ “အင်း ငါတော်ပြီ” လို့ထင်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် Kanji စကြုံတော့ “အာ… ဒါတွေက ဘာတွေလဲ” ဆိုပြီး စာအုပ်ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဂျပန်စာတော်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ပြောတယ်။
“Kanji ကို ပုံပြင်လို မှတ်စမ်း။ တစ်နေ့ သုံးလုံးပဲလုပ်ကြည့်။ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။”

အဲဒီနေ့ကစပြီး တစ်နေ့ Kanji သုံးလုံး မှတ်ခဲ့တယ်။ အတူတူ ဂျပန်ကာတွန်းကြည့်တယ်။ သုံးလလောက်ကြာတော့ ဂျပန်စာကို စိတ်ဝင်စားမှုက ပြန်ရှိလာတယ်။

အခုဆို ကျွန်တော်ဟာ ဂျပန်စာကို နေ့စဉ်သုံးနေရသူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပါပြီ။

နိဂုံး – မြန်မာတွေအတွက် ဂျပန်စာဟာ “ဝေးတဲ့အိမ်မက်” မဟုတ်ဘူး

မြန်မာစာနဲ့ ဂျပန်စာဟာ SOV တူတယ်။ အသံထွက်ကလည်း အင်္ဂလိပ်လိုမဟုတ်ဘဲ မြန်မာလိုပဲ ဗျည်းသရတွဲဖတ်ရတယ်။ ဒါကြောင့် မြန်မာတွေအတွက် ဂျပန်စာဟာ တခြားနိုင်ငံတွေထက် ပိုပြီး လွယ်ကူပါတယ်။

ကျဆုံးရတဲ့အကြောင်းရင်းကို သိထားမယ်၊ ကိုယ့်ပုံစံနဲ့ကိုယ် လေ့လာမယ်၊ အတူတူလေ့လာမယ့်သူတွေ ရှိမယ်ဆိုရင် ဂျပန်စာဟာ ရောက်နိုင်တဲ့ပန်းတိုင်တစ်ခုပါပဲ။

ဒီနေ့ကစပြီး နောက်တစ်လကို ကိုယ့်အနာဂတ်ကိုယ် ပြောင်းလဲကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်။

ဂျပန်စာလေ့လာမှုမှာ အောင်မြင်ပါစေ။
がんばりましょう！ (ဂန်းဘရီမာရှိုး – အတူတူ ကြိုးစားကြရအောင်)

www.sarkyitite.com